Corona om te vertragen

Momenteel denkt niemand bij Corona meer aan het biertje met een schijfje limoen.

Nee, het nieuws gaat elke dag over de status quo van Het Virus. Overal ter wereld pogen politici de rust te bewaren en medici de beste maatregelen te treffen om te voorkomen dat het virus zich 'onnodig' lang blijft verspreiden. Hoe dat moet, daar verschillen de meningen over. Elk land doet dat op zijn eigen manier. Hierbij zijn interessante cultuurverschillen zichtbaar. Waar in China - en nu ook Italië - hele steden op slot gaan, scholen en universiteiten niet meer in bedrijf zijn, worden op andere plekken evenementen afgelast, spelen sporters zonder publiek. In Nederland is het (nog) niet zover. Nuchter en georganiseerd, zoals Nederlanders meestal te boek staan, worden besmette mensen in thuisquarantaine geplaatst. De verantwoordelijkheid wordt veelal bij de burgers zelf gelegd: ben je (al is het maar een beetje) verkouden, werk zoveel mogelijk thuis.

Wat die cultuurverschillen betreft, kom ik deze ook tegen in mijn werk. Het is de wereld in het klein.
Ondanks dat ik veelal in de onderwijssector werk - en scholen dezelfde opdracht hebben - is de ene school de andere niet. Hoe wordt omgegaan met leren van personeel, fouten mogen maken, je aan afspraken houden, verantwoordelijkheid dragen en delen? Dat verschilt van organisatie tot organisatie. Het kan de professionele ontwikkeling danig in de weg zitten.
Op dat soort momenten word ik ingeschakeld. Om te vertragen en de diepte in te gaan - daar waar eigenlijk geen tijd voor wordt gemaakt in de waan van de dag. Door met mensen in gesprek te gaan over wat ze gewend zijn én hoe zij daar zelf naar kijken, wordt mij duidelijk welke patronen in de organisatie aan de orde zijn. Daarbij heb ik baat bij de verschillende invalshoeken. De ene keer versterken zij een patroon, de andere keer ontkrachten zij de scherpte van een beeld wat. Zo ontstaat er een genuanceerd beeld, dat meer recht doet aan de beleefde werkelijkheid.

Ik noem het bewust de beleefde werkelijkheid.
Ieder haalt uit een ervaring andere facetten, die het beeld van die ervaring inkleuren. Deze zijn gebaseerd op eerdere ervaringen, je eigen geschiedenis. Die geschiedenis speelt altijd een rol in hoe je reageert op anderen. In mijn actieonderzoeken laat ik de geschiedenis van mensen - en vooral die van de organisatie - op een veilige manier aan bod komen. Collega's leren elkaar beter kennen. En waar wederzijdse kennis ontstaat, ontwikkelt zich wederzijds begrip. Daardoor ontstaat er ruimte om met een meer open blik naar elkaar te kijken, zaken bespreekbaar te maken en samen te leren. De medewerkers in de organisatie zijn zelf aan zet, omdat het gaat om hun werkplek, hun missie, hun werkplezier. Ik draag daar slechts tijdelijk aan bij.

Terug naar het wereldtoneel.
Wat leren we hiervan bij het Coronavirus?
Voor het geval je het nog niet wist: De hele wereld is met elkaar verbonden. Geïsoleerde landen bestaan (vrijwel) niet meer. En door alle handel (van vleesim- en -export tot AliExpress) vinden er continu kruisbestuivingen plaats. Er is geen houden meer aan. Met het Coronavirus komen dit soort zaken ineens, noodgedwongen tot stilstand.
Hoewel ik niemand gun om het Coronavirus te krijgen, dan wel eraan te overlijden, kunnen we deze situatie ook benutten als een moment van bezinning. We zitten nu toch al met zijn allen in de Plek der Moeite - daar waar het schuurt en zeer doet, en we niet weten hoe het verder moet.

Dus:
Waarvoor 'moeten' we allemaal de hele wereld zien, terwijl we die verschillende culturen meer en meer in ons eigen land kunnen vinden, als we elkaar leren kennen?
Waarvoor halen we de goedkoopste prullaria uit Azië?
Wat kost dat eigenlijk aan grondstoffen en voor menselijk leven?
Waarom exporteren boeren hun vlees en halen wij soortgelijk vlees uit het buitenland?
Wat hebben we werkelijk nodig?
Wat betekent dat voor onze handel?

Wat zou het effect zijn als we dit alles eens wat minder zouden doen?
Wat levert dat op voor het klimaat?
En voor ons sociale verkeer?
Voor ons mens-zijn?

Zoals de effecten van maatregelen vanwege Corona niet ophouden bij de landsgrenzen, zo geldt dat ook voor ons klimaat, immigratie, export, vliegen en zo meer.
We hebben elkaar (misschien wel meer dan ooit) nodig om de wereld, onze wereld, leefbaar te houden.

 Bron: http://members.home.nl/titiavanbeugen/fractalexplorer/Nederlands/feb.html