Tijd maken

Tijd is prioriteit, las ik laatst ergens.

Om vervolgens met schaamrood op mijn kaken te constateren dat ik mijn tijd de afgelopen maanden wel erg beperkt richtte op mijn gezin en mijn werk. Tijd maken voor sociale contacten vind ik erg belangrijk. Toch gaat ook aan mij de waan van de dag niet voorbij...
Gelukkig had ik deze week - na een periode van fulltime werken - even tijd om stil te staan bij waar ik mee bezig ben en wat ik had ervaren. Daardoor kon ik, sterker: moest ik, even halt houden bij een ervaring die raakvlakken had met eerdere ervaringen. Zoals ik dat bij coachees ook doe. Ik concludeerde vervolgens dat ik dit niet oneindig alleen kan. Dat ik voor extra diepgang vaker een beroep wil doen op collega's - in de vorm van intervisie. En nam ik ook weer tijd om sociale contacten aan te halen.

Het interessante is dat het nieuws van alledag niet alleen die dagelijkse waan laat zien. Maar ook dat die waan schade aanricht.
Uit één krant (Trouw, 31 oktober 2019) van deze week:
1. "Ja, Pfas is schadelijk. Dus nee, je wilt die stoffen niet in je buurt hebben." (p. 5)
2. "Kamer moet zichzelf corrigeren." (p. 6)
3. "Biomassa blijkt schadelijker dan gas en kolen." (p. 6)
4. "'Oprechte excuses' over stint." (p. 8)
5. "Vraag naar Jeugdzorg blijft maar stijgen." (p. 9)
En zo kan ik nog wel even doorgaan. (Kijk je naar de bladzijdenummers, dan zie je dat ik 5 koppen heb gehaald uit 5 opeenvolgende pagina's.)

Waar zijn we dan toch met zijn allen mee bezig?
In de waan van de dag, gaan snelheid en gevoel boven kwaliteit en beargumenteerd besluiten.
Er worden onderzoeken verricht in opdracht van de overheid, waar de verantwoordelijke bewindslieden vervolgens (bijna) niets mee doen...
Waar is de menselijke maat?

Kijk ik naar het artikel over de Kamer, dan lees ik dat de werkdruk zo groot is, het aantal moties enorm, dat er geen houden aan is: Sommige moties komen pas een jaar later ter tafel.
De werkgroep die met een nieuw 'reglement van orde' kwam, denkt: "Een oplossing is om de commissievergaderingen interessanter te maken" (p. 6). Het probleem is namelijk dat er steeds meer moties e.d. worden ingediend die in de plenaire zaal van de Tweede Kamer moeten worden gevoerd: goed voor de publiciteit. De werkgroep (onder leiding van Van der Staaij) stelt ook: "De oplossing ligt niet in strengere regels, maar in de parlementaire cultuur."

Met mijn begeleidingskundige bril op beginnen mijn handen bij dit soort artikelen te jeuken en mijn begeleidingskundig hart sneller te kloppen.
Er wordt in mijn optiek (met mijn beperkte beeld, dat ik uit de krant haal) gezocht naar een instant-oplossing (verander de structuur), die even helpt, maar de kern van de zaak niet aanpakt. Want: Waartoe dient de regering? Wat is haar fundamentele taak? Waarmee moet zij zich bezighouden en waarmee uitdrukkelijk niet?
Dat zou ik als begeleidingskundige graag met de politici samen willen onderzoeken. Door tijd te nemen (te vertragen) om na te denken over hoe de situatie is en hoe deze idealiter zou moeten zijn. Na het doorgronden van de patronen, kunnen we verder. In co-creatie zorgen we dan weloverwogen, vanuit meerdere perspectieven doordacht, voor een werkwijze die recht doet aan de democratie. Dan vloeit daar vanzelf een structuur uit die past bij de huidige samenstelling, in deze tijd.

Wil jij de cultuur in je organisatie eens vanuit een ander (of meerdere) perspectief (perspectieven) bekijken?
Heb je behoefte om de cultuur in je organisatie tegen het licht te houden?
Even stilstaan in plaats van doorhollen? Eerst te denken, dan te doen?
Neem dan gerust contact met mij op.

 

Bronnen

Engels, J. (2019, 31 oktober). Ja, Pfas is schadelijk. Dus nee, je wilt die stoffen niet in je buurt hebben. Trouw, p. 5.
Goudsmit, R. (2019, 31 oktober). 'Oprechte excuses' over stint. Trouw, p. 8.
Missler, J. (2019, 31 oktober). Biomassa blijkt schadelijker dan gas en kolen. Trouw, p. 6.
Visser, M. (2019, 31 oktober). Vraag naar Jeugdzorg blijft maar stijgen. Trouw, p. 9.
Zuidervaart, B. (2019, 31 oktober). Kamer moet zichzelf corrigeren. Trouw, p. 6.