Uitgerust of uitgeblust?

Aan kamperen vind ik zo fijn dat ik de hele dag buiten ben.

Zelfs wanneer we slapen. Dat beetje stof tussen ons en de rest van de wereld (inclusief snurkende buren) telt nauwelijks mee. De temperatuur wordt er niet hoger van. Ja, overdag. Dan kun je in je tent smoren zonder schaduwrijke boom. 's Nachts kan het flink afkoelen, net als buiten.
Dat buiten leven wil ik thuis graag zo lang mogelijk vasthouden, maar in een paar dagen eten we alweer binnen en bestempelen we het als 'te koud' bij 20 graden om buiten te zitten. Terwijl we op vakantie gewoon een lange broek, een paar sokken, een trui (en desnoods een jas) aantrekken om bij droog weer (ook bij 16 graden) buiten te eten. In de tent zitten we alleen als het regent.
Toch... Na onze heerlijke kampeervakantie vinden wij het weer een luxe om in ons persoonlijke 'hotel' te genieten van onze eigen spullen, ons comfortabele bed en ruimte om hier en daar een beetje aan te rommelen. Daarmee kunnen we wat afstand nemen van de school- en werkrealiteit.

In het zuiden van Nederland zit de onderwijs-zomervakantie er weer op. Kinderen en jongeren voegen zich, met hun ouders en docenten weer in het reguliere ritme na een aantal weken chillen. (Docenten sluiten af, bereiden voor, lezen vakliteratuur etc. Voor hen geen zes weken vrij.) En met de start van het nieuwe schooljaar, gaan ook andere sectoren weer door in de vaart der volkeren, waarin resultaten vaak de boventoon voeren. Weg vakantiegevoel. Weg ontspanning.

Of niet?
Want hoe houd je het vol om ook ontspannen in je werk te staan, wanneer deadline op deadline volgt, je op resultaten wordt beoordeeld en er alsmaar meer taken op je bordje belanden? Een zorgelijke ontwikkeling, vind ik. En ik ben niet de enige.
Een vriendin heeft - ondanks een goede opleiding en vaste baan in haar vakgebied - besloten thuis te zijn voor de kinderen, zodat er meer rust is in het gezin. Waardoor zijzelf ook kan ontsnappen aan de administratieve en productie-eisen van haar voormalig werkgever.
Jan Bransen propageert meer aandacht voor leven en tijd om uit te vinden wie je bent tijdens je schoolperiode én daarna, zowel in zijn boek Gevormd of vervormd? (2019) als bij de Bildung Experience Nijmegen.
En NRC publiceert deze zomer een serie over hoe (goed) te leven. Daarin een interview met Marian Donner (Vos, 2019), die een boek schreef. Zij stelt dat iedereen en alles uitgeput is: de aarde, de dieren én de mensen. Het systeem is leidend geworden.

Als we willen dat we de menselijke maat terugbrengen in organisaties, dan zullen we genoegen moeten nemen met minder.
Minder snel, minder productie, een voldoende resultaat. Minder vliegen, minder luxe, minder kopen, minder energieverbruik, spullen gebruiken tot ze op zijn.
En meer tijd samen, meer werkelijk contact, meer plezier, meer (schone) lucht, meer ontspanning, meer energie.
Meer aandacht vooral. Voor jezelf, de mensen om je heen, hetgeen waar je je tijd in wilt steken...

Wil jij ook meer samen-werken in je organisatie?
De menselijke maat terug op de werkvloer?
Een prettige werksfeer waar ruimte is voor ontspanning?
Meer aandacht voor elkaar én het werk dat je doet?
Ik kan je helpen samen de verantwoordelijkheid te dragen, waarin iedereen een eigen steen(tje) bijdraagt.
Neem gerust contact met me op.

 

Bronnen

Bransen, J. (2019). Gevormd of vervormd? Een pleidooi voor ander onderwijs. Leusden: ISVW Uitgevers.

Vos, M. de. (17 augustus 2019). 'De mensen moeten niet zo streng zijn voor zichzelf'. NRC Weekend, p.18-19.